Lech a liga polska

Nie tylko pucharami człowiek żyje – mówił kilka dni temu na jednej z konferencji pomeczowych szkoleniowiec mistrzów Polski z Poznania Jacek Zieliński i podkreślił, że jego piłkarze tak samo ciężko i sumiennie jak do potyczek w Lidze Europejskiej przygotują się także do pojedynków naszej ekstraklasy. Patrząc na to, jakie ostatnio Lech wykręca na polskim podwórku rezultaty, te słowa brzmią prawie tak prawdziwie, jak Jola Rutowicz cytująca Goethego.

Skoro Liga Europejska, czyli tak naprawdę druga liga Starego Kontynentu tak bardzo fizycznie daje się we znaki Lechowi, aż strach myśleć co by się działo, gdyby Kolejorz awansował do Ligi Mistrzów. Level w niej przecież o wiele wyższy, a i presja większa. To, jak słabo gra w obecnych rozgrywkach ligowych Lech jest dosyć dziwne. Przecież roszady w składzie przy Bułgarskiej były przemyślane, o czym świadczą np. miłe dla oka mecze Lecha w Lidze Europejskiej. Dlaczego gra więc tak żenująco przeciwko drużynom, które powinien połykać jednym kęsem? Tegoroczną formę piłkarzy Zielińskiego można spokojnie przyrównać do tego, jak w TBL (ekstraklasie koszykarzy) grają mistrzowie Polski z Gdyni, którzy przegrali chociażby w pierwszej kolejce w Zielonej Górze z miejscowym Zastalem, który jest jakby nie patrzeć żółtodziobem i dysponuje jakieś 50 razy mniejszym budżetem od Asseco Prokomu.

Całe szczęście przynajmniej, że w Lechu na europejskich salonach coraz śmielej prezentują się polscy piłkarze. Marcin Kikut, Grzegorz Wojtkowiak, Sławomir Peszko czy Jakub Wilk pojawiają się na boisku systematycznie, nierzadko stanowią nawet o sile napędowej Kolejorza. Jeżeli Lech w dalszym ciągu będzie osiągał tak zaskakujące rezultaty jak remis w Turynie z Juventusem, być może do Mistrzostw Europy kolejny po Robercie Lewandowskim młody, polski piłkarz Kolejorza wyjedzie zagranicę, gdzie na pewno stałby się bardziej wszechstronnym piłkarzem, co z kolei na dobre wyszłoby polskiej reprezentacji.